This is my personal blog here in tumblr. Unlike @tumbangpreso(my other tumblr account), here I just write my thoughts, random thoughts. Including everything that I can't post in the other account, I'll write it down here. You can follow this blog if you want, but I assure you that I can't follow you back. You can also LIKE and REBLOGGED my post if you want(yeah, i want you to read long post) and you can still tumblrask me here(i know,you know how to do it). I also assure you that eventually most of my post here will be a long( lets test how will you be a READER) and tiring to read. So if your tired and sick of my post and reblogs on my other account, and you only want something new and you want to read different post from the other... then I think this blog is for you.
~Chin Alicante(tumbangpreso)
Trophy Collectors
You don’t need blogs like this to affirm that women have the power. Because you already do. You are not the weaker sex. Men are.Because we are easily bewitched by you. Enchanted by you. You have the power to drive us completely crazy. You make us want to do stupid things. And we alone pay the price for it. So ladies, know that we are forever at your mercy.
I do have a message of caution though. Not all men will agree on that and will do whatever is necessary to pull you down and control you. They are… uuhm..lets call these men for what they are… TROPHY COLLECTORS. Avoid them at all cost for they are your worst enemy.
He’s the guy who has a certain number of women(wasakan na oh)in his list. each with a specific purpose for his benefit. ladies, avoid them at all cost for they are your worst enemy.
For instance he has a ‘conversation girl’.She’s the girl he calls up for intellectual stimuli. He has the ‘desperate romantic’; usually very attractive, whom he takes out on dates for all to envy at.
He has the ‘secretary’ whom he asks often for help. The ‘girl buddy’ whom he hangs out with.
And finally… the “SEX FRIEND”. Yes, when he needs it.
So many diffrent women, yet all share the same tragic fate— that is, to be forever trapped in an illusion of love that will never be.
So, which girl are you?
WHO ARE THEY? They are the ones you easily swoon over.. The CHINITO ONES. the emo-haired gay guy. the adorable looking hunk.
The ones you’ve been romantisize— hell yeah! Try and remember how romantic it was after he leaves you for another girl? Possibly your best friend! Hows that for a romance?!
and what about the good guys? the simple guys? we’re in the same place, we’re always been. In the cold shadow of that HUNK, all waiting to be found. we’re the one’s who will worship and love everything about you.. NIGHT and DAY.
Give the good guy a chance. their packaging may be simple, maybe even boring. but their hearts is true.
So, ika nga ni andrew E. girls, maghanap kayo ng panget!
Nasaan Si Superman?
Posted on Dec 20, 2007
Friendster Blog(naisalba sa through MS word)
Babala: dati akong jejemon. Take heed, blog pa ito, di pa ito cellphone lol. Hayaan mo kaya mong intidihan yan. Pagpasensyahan mo na, tinatamad na akong iedit pa ito. Di na mauulit ito, promise.
Part 1
nung linggo ay mabilis aqng ngbihis para sa akin pasok kina-umagahan… antok na antok aq dahil 3 gabi na aqng wulang tulog… una dahil review aq ng exams, pangalawa ay inabot aq ng usapan ng pamilya na inabot ng 4 apat na oras at pangatlong gabi ay dahil umatend aq sa sa debut ng isang di kilalang tao na isa rin kabobo…pero di yan ang ikukwento ko…
linggo ng umaga ng nglalakad aq papuntang bus terminal upang pumasok.. antok na antok aq… balisa dahil iniicip ko ang kamalasang inabot ko ng nkaraang isang linggo.. nglalakad aq nun ng makaagaw pancin sa akin ang isang tricyle na nkaparada sa tapat ng isang tindahan na sirado pa… may tatlong nilalang doon na sa aking tingin ay isang pamilya. tatay, nanay, at anak na tingin ko ay nsa 2 taong gulang pa lng… pro kakaiba ang pamilya na ito dahil isang wasak, basag na pamilya ang nkita ko… ubos lakas na sinisipa ang tatay ang ina n nkaupo sa sidecar ng tricycle habng kalong ang kanilang anak… minumura, sinusuntok, sinisipa ng ama ang kanyang magina… ndi na aq makikialam kung di dahil sa lakas ng iyak ng kanilang anak… agad aqng tumakbo sa katapat na grocery store na may nkaduty na pulis… humingi aq ng saklolo… tinungo ng pulis ang pingyayarihan ng kaguluhan… akala ko agad niyang pipigilan ang ama ng pamilyang iyon… ngunit sa kasamaang palad tulad ng mga nkikiusyoso eh na nood lng xa… di ko na napigil ang aking sarili… tinakbo ko ang pamilya.. at tinapat ko ang paa ko sa mgiina dahil isang malakas na sipa n nmn ang bibitawan ng ama… tinamaan ang paa ko pero di ko ramdam ang sakit… natigilan xa at tumingin sa akin…
“bakit ba nkikialam ka d2? tangina mo tumabi ka jan!”sabay sipa uli sa aking paa na nkaharang sa kanyang mgina…
“di ka ba naawa?.. aq na lng saktan mo”…ang tanging salita na binigkas ko…
“tangina mo pala eh!! wag ka makialam!” sabay suntok sa panga ko.. di p n kunteto sinundan pa uli ng 2 sapak n nag paatras ng bahagya sa akin..
“masaya ka na?” tanong q
tatlong sapak pa ang binitiwan nia ngunit di na gnun kalakas..
“isa pa!” di ko alam bat un ang sumunod na binigkas ko
dalawang sunod na sapak pa ang tumama sa mukha ko at dibdib ko..
“tama na pwede?” ang bigkas ko… di dahil masakit na ang mukha ko.. dahil ndi maganda sa anak nia na nkikitang nananakit ang kanyang ama…
natigilan xa…
tinungo ang magina at umiyak… humingi ng patawad sa magina nia.. at hinarap aq.. humingi rin ng tawad… at ngiwan aq ng salita sa kanya…” maawa ka sa magina mo… mahalin mo cla.. dahil bka sa bandang huli mgsisi ka…” di xa sumagot pero alam ko, naliwanagan din xa… tinungo ang tricycle at pinaandar ito..
nkita kong binuhat nia ang kanyang anak at inilagay sa kanyang harapan na parang ang bata ang ngmamaneho ng sasakyan…
aq nmn ay dumeretso sa aking paglalakad papuntang bus terminal…
habng umuuposa bus ai naicip ko kung bakit wulang dumating na superman… asan xa? kahit c lastikman wula din…
PART 2
miyerkules ng hapon.. bumili aq ng bigas sa palengke dahil wula ng bigas sa bahay… isa n nmn kaguluhan ang aking nakita.. isang pulis at isang bata na tingin ko ay 4 na taong gulang pa lng…
tulad ng unang problema na nkita ko.. wula man lng nglakas loob na tigilan ang karumaldumal na gulo na yon…
nakita kong hinahampas ng pulis ng kanyang batuta ang namimilipit na bata.. hinawakan ko angh kamay ng pulis..
“tama na..” ang sabi ko
ng makita ko ang sinapit ng bata… mgkahalong awa, galit, pagdaramdam, at bagabag ang naramdaman ko… halos mgkulay ube ang siko ng bata dahil sa tinamong parusa..(kinikilabutan aq… di ko kinaya yon) gusto kong di na mgsalita at aq nmn ang mnkit dun sa pulis… inisip ko aq nga ung di ko lng nmamalayan eh… ung wulang kaalam-alam.. tapos tapikin ka sa nbalikat minsa masakit na eh.. ung hampasin ka pa kaya ng batuta ng makailang beses.. dagdag mo pa ang edad ng bata at ng humahampas.. talagang galit ang bumuo sa pagkatao ko ng makita ko ang sinapit ng bata… pero nkapagtimpi pa rin aq…
“bakit mo hinahampas ung bata?”tanong ko
” ang kulit eh takbo ng takbo kanina pa”
“boss tumatakbo lng nmn pla eh.. wula nmn plang binabasag o sinasaktan eh”
” eh di nga matigil.. at may diperenxa yan”
natigilan aq… aun na ang sagot.. may kawala pa kaya tong pulis na to sa bibigkasin ko? tanong ko s icip ko..
” aun pla eh may diperenxa pla eh… bakit mo pinapatulan.. cnu sa inyo ngaun ang mas may deperenxa?…”
”.. at di mo b alam na wulang bata ang hindi makulit… lahat ng bat boss makulit yan.. dahil natural yan…”
di xa umimik…ngpatuloy aq
” icipin mo nga, kung anak mo ang may deperenxa at nakita mong ginaganyan din ng ibang tao… anu ang mararamdaman mo?!”
di pa rin xa umimik.. marahil ngiicip xa sa mga nasabi ko…
“kung di mo xa mapigil… anjan ang outpost nio… bat di mo xa dun dalhin… o di kaya nmn hayaan mo na lng.. tutal wula nmng inaagrabyado ang bata eh….
tuluyan na xang natahimik…
“anu pang gingawa mo jan?”
binuhat nia ang bata at humingi ng tawad… isinakay sa tricycle
at sinabi sa driber na..” bos sa ospital..dali”
ng mkarating aq sa bahay.. inicip ko uli asan ba ang mga ngtatangol sa bayan… ndi ba dapat ung mga pulis na un…
pero wula.. bagkus ang una ng pulis pinanood lng nia.. mas mahalaga sa kanya ang holdap,bank roberry at kung anu anu pang krimen na minsan lng makita sa paligid… andun na ang problema.. pero nahiya xa dahil sinabi nia sa akin.. “di ko nmn problema yan eh”… ang pangalawa ay xa mismo ang gumagawa ng krimen…
asan ba c superman…
naicip ko ang swerte ko pla nakita ko na xa…
nsa puso ko…
kahit sino pwede magligtas ng buhay.
XD
Close-Open
“Tinitignan mo ba ang basong kalahating bawas, o kalahating puno? Hinde lahat ng kaya mong intindihin ay katotohanan, at hindi lahat ng hindi mo kayang intindihin ay kasinungalingan”
Ngayon ko lng na realized ang malalim na kahulugan nito. May mga tao talaga sarado utak minsan, ayaw tumanggap ng mali nila. Eh ano kung mas bata ang kaharap mo at natalo ka. Eh sa nalaman mo rin na ganun ang buhay at kulang ang interpretasyon mo sa mga bagay-bagay eh. Minsan di lang sa mismong bagay ituon ang mga pansin, tignan din natin ang mga nilalaman ng damdamin ng mga taong kaharap natin.
Hindi porke’t ganun na ang sitwasyon eh ganun na talaga yun.
Hinde lahat ng pagkakataon ay ganun. Malay mo ang mga taong nasa paligid mo eh may kanya-kanyang interpretasyon sa pangyayari na hindi mo maarok dahil naka-base ang utak mo sa mga natural na bagay na sa araw-araw mo nakikita, nadadama, nababasa o sariling mong pagtanggap. kaya ganun na lang ang pagbibgay mo ng iterpretasyon sa pangyayari o sitwasyon.
Maging usisa ka. Alamin mo ang saloubin ng nakakarami at hindi 1,2,3 tao lang ang tanungin mo… kundi marami. Dahil malay mo pareho lang kayo ng interpretasyon ng 3 tao na kinausap mo.
XD
First Day!
Different. Iba. Oo, iba nga ito sa nakagisnan niyong kakulitan sa tumblr. Mahalay, korni, joker yung si tumbangpreso eh. Pero wag na natin siya pagtuunan ng pansin muna. Nagtataka kayo siguro bakit baduy ung URL(sige dadaanan nating ung pinagtataka mo talaga, mamaya) na ginawa ko. “Bakit kopibin2?” Ang totoo niyan, Iniidolo ko ang isang kaibigang blogger na may blogname na XD/Coffee Bean. Sa sobrang pagkaidolo ko sa kanya ayan ang naging resulta, iniba ko lang yung spelling(mukhang jejemon) at nilagyan ng numerong “2”. Oh diba mukhang magtatay lang kami. Isa din sa dahilan eh yan na rin kasi ang past blogname ko. Kaya eto na rin siguro ang inadopt ko dito sa tumblr.
So bakit ko nga ba naisipan gumawa pa ng isang blog dito sa tumblr? Simple lang, tulad ng iba may iniingatan din akong imahe. Masasabi kong duwag pa rin ako pagdating sa pagiging manunulat. Gustuhin ko mang ipahayag kung bakit ako “duwag”, tingin ko di ko rin magagawang ipahayag ng maayos. Mapapamura lang kayo sa magulong dahilan ko. Pero tulad niyo, yun ang pinaniniwalaan kong dahilan kung bakit ako duwag pa rin. Pangalawa, di ko maatim na may di magkakagusto sa mga ililintanya ko. Para bang sinabi mong “if you can’t say something nice, then don’t say anything at all”. Kahit ba sa akin at sa karamihan eh nice yon, may pagkakataon paring sa iba pangit, o umuukit ng paninirang puri o sa madaling sabi eh hindi kaaaya aya sa mambabasa. Ayaw ko na ipractice na lahat na lang ng gusto ko(lalu na ung tingin kong tama para sa akin) at naayon sa paniniwala ko ay ililitanya ko sa tao. May hangganan naman kahit paano. May limitasyon. (Haba na no? Di pa. Di pa nga makakabuklat ng isang pahina ito ng paborito mong FHM mag o ang kingigiliwan mong Twilight Saga eh. Stay pa.)
Kaya minsan iniisip ko, “kailangan ko ba talaga ibahagi pa ang bagay na ito sa tao?”. Pwede ko naman sarilihin na lang. Kapupulutan ba ito ng aral? O makikipagbatuhan lang ako ng mga idelohiya sa iba para lang mapatunayan na may punto ako kahit paano? Tapos malalaman ko sa huli “ang babaw ko pala”. Ayaw ko ng ganun ang kahantungan ko. Wala na rin akong pinagkaiba noon sa asong ulol. Wala ng iniisip, wala ng sinasanto, wala ng pinapanigan. At sa huli hindi ko na pala pinaninidigan ang sarili ko. Minsan na bibiktima nga ako eh, kahit may gusto akong sabihin laban sa nilitanya ng iba.. ang nangyayari, dahil ayokong makipagbasagan ng level sa kanya, nauuwi na lang tuloy sa pagLIKED ko. Para lang masabi ko nagbasa ako at di ko na patulan kung sino man ang nagsulat ng ganun. (Ano nahahabaan ka na? May kasunod pa)
So dito sa aking bagong gawang tumblr blog, inihingi ko ng pasensya kung may nasabi man akong di ninyo nagustuhan at sa darating pang di ninyo magugustuhan. Paumanhin, bugso ito ng aking may pagka-radikal na pagiisip. Pero hayaan ninyo, gagawin kong napakasaya ng pananatili mo sa utak kong ito. Pipilitin ko punan ng kaligayahan ang utak mo sa paraang literal man op metaporikal.
XD
